Meble i znaleziska

Meble antyczne często opisuje się według stylu epoki: „Chippendale”, „Sheraton”, „Regency”. Te określenia opisują wygląd, często zaczerpnięty z publikowanych katalogów wzorów, i stosowano je do mebli wykonanych długo po tym, jak pracowali pierwotni projektanci. Director Thomasa Chippendale'a z 1754 roku, Guide Hepplewhite'a z 1788 roku oraz Drawing-Book Thomasa Sheratona z lat 90. XVIII wieku były wykorzystywane przez wiele warsztatów. Dowody konstrukcyjne pozwalają odróżnić mebel z epoki od późniejszej repliki.

Odczytaj połączenia

Wysuń szufladę i przyjrzyj się jej przednim narożnikom. Ręcznie wycinane jaskółcze ogony zwykle mają wąskie czopy, lekko nieregularny rozstaw i delikatną rysę wyznaczającą głębokość, którą zaznaczył wytwórca. Maszynowo wycinane jaskółcze ogony mają równe wymiary i równomierny rozstaw. Połączenie typu pin-and-scallop Knappa, opatentowane przez Charlesa Knappa w 1867 roku, to charakterystyczne późniejsze połączenie maszynowe i przydatny znacznik datowania amerykańskich mebli.

Dowody mieszane mają znaczenie. Jedna szuflada o innych połączeniach niż sąsiednie może być wymienionym elementem. Zapisz, która szuflada i czym się różni.

Ślady piły i narzędzi

Odwróć mebel i zbadaj nieobrobione powierzchnie: dna szuflad, tylne ścianki i spód blatów. Proste, mniej więcej równoległe ślady wiążą się z piłami jamowymi i ramowymi. Regularne krzywe łuki pochodzą z pił tarczowych, które weszły w powszechne użycie w XIX wieku. Ślady strugu ręcznego widać jako płytkie, lekko ząbkowane żebra. Te obserwacje zawężają zakres datowania; rzadko wskazują pojedynczy rok.

Śruby, gwoździe i okucia

Wczesne, ręcznie wykonywane śruby mają często nierówny gwint, tępe końce i przesunięte nacięcia. Maszynowe śruby z końcówką wiertła stały się powszechne od połowy XIX wieku. Gwoździe ciosane o prostokątnym trzonie poprzedzały gwoździe druciané, które dominowały pod koniec XIX wieku. Uchwyty i szyldziki łatwo wymienić, więc szukaj wypełnionych otworów lub zarysów w drewnie, które pokazują wcześniejsze okucia.

Wykończenia

Szelak nakładany jako politura francuska był powszechny w XIX wieku; później pojawiły się lakiery i wykończenia syntetyczne. Konserwatorzy używają światła ultrafioletowego, aby odróżnić wykończenia, ponieważ wiele z nich fluoryzuje inaczej. Gruba, równa, plastikowo wyglądająca powłoka na wczesnym meblu zwykle oznacza, że był odnawiany. Tę historię warto odnotować, a nie ukrywać.

Pieczątki i etykiety wytwórców

Niektóre warsztaty oznaczały swoje wyroby. Gillows of Lancaster stemplował wiele mebli swoją nazwą, a wytwórcy XX wieku, tacy jak Herman Miller, producent fotela Eames Lounge Chair wprowadzonego w 1956 roku, używali etykiet i medalionów. Pieczątki można dodać później, a etykiety przenieść, dlatego sprawdź, czy zużycie, zabrudzenie i barwa drewna wokół znaku pasują do otaczającej powierzchni.

Znalezione i zabytkowe przedmioty

Ceramika, wyroby metalowe i drobne przedmioty niosą własne wskazówki datujące. Brytyjskie znaki rejestracji wzorów w kształcie diamentu stosowano w latach 1842–1883, a numerowane oznaczenia „Rd” pojawiły się od 1884 roku. Po amerykańskiej ustawie taryfowej McKinleya z 1891 roku wielu eksporterów dodawało kraj pochodzenia, np. „England”; pełniejsze „Made in England” upowszechniło się później. Warto sfotografować znaki fabryczne, pieczątki sprzedawców oraz numery muzealne lub inwentarzowe namalowane na spodach.

Znak potwierdza to, co na nim napisano. Sam w sobie nie potwierdza, kto był właścicielem przedmiotu ani gdzie się znajdował. Rodzinne historie są cennymi tropami; zapisz je jako przypisywane i szukaj dokumentów, które wymieniają dany przedmiot.

Uwagi dotyczące renowacji